تبلیغات
مبین - جایگاه دنیا و هدایت مردم نزد ائمّه اطهار
" آنانکه خاک را به یک گوشه نظر کیمیا کنند................آیا شود که گوشه چشمی به ما کنند "  
رهروان ولایت ـ ما در این پست بحث کردیم که بین امامت و خلافت الهی در بین مردم، و رهبری ظاهری جامعه، تفاوت وجود دارد و امام هرگز با رای و نظر  مردم انتخاب نمی‌شود و تعیین آن، بر عهده خداوند سبحان است؛ اما رهبری جامعه به دست خود مردم است که چه کسی را برای رهبری خود انتخاب کنند. پس امامت منصبی الهی است و گویای  ارزش درونی و معنوی شخص امام است، اما رهبری ظاهری جامعه، انتخابی بوده و به دست مردم است و هرگز گویای ارزش و لیاقت شخص نیست؛ زیرا ممکن است مردم با اغراض مادی و دنیایی شخصی را برای هدایت جامعه انتخاب کرده باشند، مانند آن چیزی که در حال کنونی در بسیاری از کشورهای اروپایی می‌بینیم.

مدتی است مجریان شبکه‌های وهابی در ماهواره و فضای مجازی، با استناد به جملاتی از ائمه اطهار(علیهم‌السلام) به خصوص آقا امیرالمومنین(علیه‌السلام) که ارزش و جایگاه رهبری جامعه را کم جلوه داده‌اند، می‌گویند: امامت و رهبری جامعه منصبی الهی نیست، زیرا اگر الهی بود، می‌بایست حضرت، آن‌را محترم بشمرد و به دنبال آن باشد، نه آن‌که از آن سر باز زند. به طور مثال این حدیث را نقل می‌کنند که «عبد الله بن عباس» می‌گوید: در منزل «ذى قار» بر امیرالمومنین(علیه‌السلام) وارد شدم، در هنگامى كه مشغول وصله زدن كفش خود بود،  به من فرمود: «قیمت این كفش چقدر است؟» گفتم: «بهائى ندارد!». فرمود: «به خدا سوگند همین كفش بی‌ارزش، برایم از حكومت بر شما محبوب‌تر است، مگر این‌كه با این حكومت حقى را به پا دارم و یا باطلى را دفع کنم».[1]

آنان می‌گویند امیرالمومنین(علیه‌السلام) در برخی سخنان خود، خلافت را رد می‌کند مانند این‌که فرمود: «دست من را براى بیعت مى‌گشودید و من مى‌بستم، شما آن‌را به سوى خود مى‌كشیدید و من آن‌را مى‌گرفتم، سپس بر من هجوم آوردید، هم‌چون اشتران تشنه که روز آب خوردن به آبگیرهای خود درآیند، چندان که بند کفشم پاره شد و عبا از دوشم افتاد».[2]

یا این‌که در حدیث دیگری فرمود: «به خدا سوگند، من به خلافت رغبتى نداشتم، و به ولایت و زمام‌دارى شما علاقه‌اى نداشتم. و این شما بودید كه من‌را به آن دعوت كردید و آن‌را به من تحمیل کردید؛ و آن‌گاه كه حكومت و زمام‌دارى به من رسید من در كتاب خدا نظر انداختم، هر دستورى كه داده و هر امرى كه فرموده بود متابعت كردم. به سنت و روش پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وآله) توجه کردم و به آن اقتدا نمودم، لذا نیازى به حكم و راى شما و دیگران پیدا نكردم. هنوز حكمی پیش نیامده كه آن را ندانم و نیاز به مشورت شما و برادران مسلمان خود پیدا كنم. اگر چنین پیشامدی رخ می‌داد از شما و دیگران روى گردان نبودم».

در پاسخ به آن‎ها می‌گوییم: همان‌طور که بیان شد، بین امامت و خلافت الهی، و بین حکومت‌داری و رهبری ظاهری مردم، تفاوت فراوانی وجود دارد و ائمه معصومین(علیهم‌السلام) هرگز ار منصب امامت، سر باز نزده‌اند و هرگز در آن امر کوتاهی نکرده‌اند و در عید غدیر هم امیرالمومنین(علیه‌السلام) بدون چون چرا دستور پیامبر اکرم(صلی‌الله‌علیه‌وآله) را پذیرفت و امام مردم شد.

اما این مردم بودند که بعد ار رحلت جان‌گداز نبی مکرم اسلام(صلی‌الله‌علیه‌وآله) از بیعت با او سر باز زدن و به سمت دیگری رفتند و امر خلافت و رهبری جامعه را تغییر دادن و از این‌که ولی خدا را رهبر خود قرار دهند تخلف کردند و به این امر راضی نشدند. لذا حضرت نیز آن‌ها را رها کرد تا در جهل و نادانی خود بمانند و آثار سوء این تصمیم ناصواب خود را ببیننند؛ تمام این سخنان ناظر به جنبه ظاهری و خلافت و حکومت دنیایی مردم است که برای حضرت، پشیزی ارزش ندارد و حتی از لنگ کفش بدون بهایی، کم بهاتر بود.

موید این سخن این است که در احادیث بسیاری از ائمه اطهار(علیهم‌السلام) دوست داشتن دنیا و رغبت و حرص نسبت به آن، به شدت مورد نکوهش قرار گرفته است، بلکه بالاتر این‌که راس و اساس تمام بدی‌ها را حب و دوست‌داشتن دنیا نامیده‌اند، و به شدت از حب ریاست و قدرت و ثروت، بر حذر داشته‌اند؛ و خود آنان نیز به این مطلب عمل می‌کردند.

ائمه اطهار(علیهمالسلام) و در راس آنان اقا امیرالمومنین(علیهالسلام) مجسمه تقوی و زهد در دنیا بودند، به همین خاطر بود که حضرت را «ابوتراب» یعنی پدر خاک نامیدند؛ به خاطر شدت زهد و ریاضت و ترک دنیایی که داشتند. آنان هیچ رغبتی به دنیا نداشتند و هرگز در جهت به دست آوردن مظاهر دنیایی تلاش نکردند و تنها دغدغه‌ای که داشتند هدایت مردم بود.

در نتیجه: آن‌چه مورد مذمت و نکوهش و بی‌رغبتی اهل بیت(علیهم‌السلام) است، حب دنیا و حب ریاست و قدرت است، نه امامت و هدایت مردم؛ آنان برای رهبر شدن و حکومت بر مردم و ریاست دنیایی هیچ رغبیتی نداشتند و آن‌را کم ارزش و پست می‌شمردند، مگر این‌که بتوانند حقی را از مظلوم بگیرند و در راه خدا قدمی بردارند.

----------------------------
پی‌نوشت:
[1]. نهج البلاغه، خطبه 33.
[2]. همان، خطبه 229.
[3]. همان، خطبه 205.





طبقه بندی: احکام ،  ولایت، 
داغ کن: داغ کن - کلوب دات کام
نوشته شده در تاریخ : دوشنبه 24 شهریور 1393 | توسط : محمد فروهر | نظرات()